X
تبلیغات
رایتل
الــــــــــــهــــــــــــه

در یکی روز عجیب ،

                  مثل هر روز دگر ،

                               خسته و کوفته از کار ،

                                                      شدم منزل خویش .

منزلم بی غوغا ،

                همسر و فرزندان ،

                           چند روزیست مسافر هستند ،

                                                     توی یک شهر غریب .

فرصتی عالی بود ،

                                   بهرِ یک شکوه ی تاریخی ِ پر درد از او ...

پس به فریادِ بلند ، حرف خود گفتم من :

با شما هستم من !

                 خالقِ هستی ِ این عالم و آن بالاها ... !

                                    من چرا آمده ام روی ِ زمین ؟

شده ام بازیچه ؟

                که شما حوصله تان سر نرود ؟

                                                  بتوانید خدایی بکنید ؟

و شما ساخته اید این عالم ،

        با همه وسعت و ابعاد خودش  ،

                                  تا به ما بنمایید ،

                                       قدرت و هیبت و نیروی عظیم خودتان ؟؟؟

هیبتا ، ما همگی ترسیدیم !

به خداوندیتان ، تنمان می لرزد ... !

چون شنیدیم زِ هر گوشه کنار ، که شما دوزخ سختی دارید، ...

                                                     آتشی سوزنده و عذابی ابدی !

و شنیدیم اگر ما شب و روز ،

                         زِ گناهان و زِ سرپیچی ِ خود توبه کنیم ،

چشممان خون بارد و بساییم به خاکِ درتان پیشانی ،

و به ما رحم کنید ،

                 و شفاعت باشد ،

                                   و صد البته کمی هم اقبال ،

حور و پردیس و پری هم دارید ...

تازه غلمان هم هست ،              چون تنوع طلبی آزاد است !

من خودم می دانم

                    که شما از سر عدل ،

                                         بخت و اقبال مرا قرعه زدید .

همه چیز از بخت است !

                       شده ام من آدم ،

                                             اشرف مخلوقات ،

( راستی حیوانات ، هرچه کردند ندارد کیفر ؟ )

داشتم خدمتتان می گفتم ،

                          قسمتم این بوده ،

                                          جنس من مرد شده !

آمدم من دنیا ،

                         مرز سال 2000  .

قرعه ام این کشور

                         و همین شهر و دیار ،

پدرم این بوده ،

                  که به من گفت : پسر ! مذهبت این باشد !

                                             راه و رسم و روشت این باشد !

سرنوشتم این بود

                                   جنگ و تحریم و از این دست نِعَم ... !

هر چه شد قرعه ی من این آمد !

راستی باز سوالی دارم  ،                      بنده را عفو کنید .

توی آن قرعه کشی ،                             ناظری حاضر بود ؟

من جسارت کردم ،

               آب هم کز سر من بگذشته ، 

                                             پاسخی نیست ولی می گویم ،

من شنیدم که کسی این می گفت : 

چشم تنها زِ خودش بی خبر است ،         

                           چشم را آینه ای می باید،تا خودش دریابد 

تا بفهمد که چه رنگی دارد ،     

                           تا تواند زِ خودش لذت کافی ببرد

عجبا فهمیدم ،

                        شده ام آینه ای بهر تماشای شما !

به شما بر نخورد ... !

                        از تماشای قد و قامتتان سیر نگشتید هنوز ؟

ظلم و جور و ستمِ آینه را می بینید ؟

               شاید این آینه معیوب و کج است ،

                        خط خطی گشته و پر گرد و غبار !

                                        یا که شاید سر و ته آینه را می نگرید !

                        ورنه در ساحتتان ، این همه زشتی و نا زیبایی ؟!

کمی از عشق بگوییم با هم .

عرفا می گویند ،

           که تو چون عاشق من بوده ای از روز ازل ،

                                                     خلق نمودی بنده !

عجبا ! عشق ما یک طرفه ست ؟

به چه کس گویم من ؟

                 می شود دست ز من برداری ؟

                                                بی خیالم بشوی ؟

زورکی نیست که عاشق شدنِ ما بر هم !

من اگر عشق نخواهم چه کنم ؟

بنده را آوردی ، که شوم عاشقِ تو ؟

که برایت بشوم واله و حیران و خراب ؟

مرحمت فرموده ،

                    همه ی عشق و مِی و ساغرِ خود را تو زِ ما بیرون کش !

عذر من را بپذیر !

                    این امانت بده مخلوق دگر !

می روم تا کپه ام بگذارم .

صبح باید بروم بر سرِ کار ،

                     پیِ این بدبختی ، پیِ یک لقمه ی نان !

به گمانم فردا ،

                  جلوه ی عشقِ تو را می بینم ،

                                  در نگاهِ غضب آلود رئیسم که چرا دیر شده ... !

خوش به حالت که غمی نیست تو را ،

                                              نه رئیسی داری ،

                                                         نه خدایی عاشق ،

                                                                 نه کسی بالا دست !

خواب سنگین به سراغم آمد .               کم کمک خواب مرا پوشانید .

نیمه شب شد و صدایی آمد ،

                                    از دلِ خلوت شب ،

                                                           از درون ِ خودِ من !

من خـــــــــــــــدایـــــــــتـــــــــــــ هستم ،

هرچه را می خواهی ،

                          عاشقانه به تو تقدیم کنم .

                                                      تو خودت خواسته ای تا باشی !

به همان خنده ی شیرین تو سوگند که تو ،

                                      هرچه را می بینی ،

                                                 ذهن خلاق خودت خلق نمود .

هرچه را خواسته ای آمده است .

                   من فقط ناظر بازی توام .

                                 منتظر تا که "چه را" یا که "که را" خلق کنی !

تو فقط یک لحظه و فقط یک لحظه ،

       زِ تهِ دل ، زِ درون

         خواهشی نامحسوس ، نه به فریادِ بلند

             بلکه از عمقِ وجود ، زِ برایِ عدمِ خود بنما

                    تو همان لحظه دگر نابودی ، به همان سادگیِ آمدنت .

خواهشِ بودنِ تو ، علتِ خلقِ همه عالم شد .

تو به اعماقِ وجودت بنگر ،

                       زِ چه رو آمده ای روی زمین ؟

پیِ حس کردن و این تجربه ها ،

                     حسِ این لحظه ی تو ، علت بودنِ توست !

تو فقط لب تر کن ، مثل آن روز نخست ،

      هرچه را می خواهی ،چه وجود و چه عدم ، بهر تو خواهد بود .

                       در همان لحظه ی آن خواستنت .

و تو را یاد نباشد که چه با من گفتی ؟

                                                 دلبرم حرف قشنگت این بود :

شهر زاییده شدن این باشد ، تا توانم که فلان کار کنم ،

                       و در این خانه رهِ عشق نهان گشته و من می یابم .

پدرم آن آقا ،

                 خلق و خویش ، روشش ، میراثش ،

                                                      همه اش راه مرا می سازد .

بنده می خواهم از این راه ، ازاین شهر ، به منزل برسم .

همه را با وسواس ، تو خودت آوردی .

                                                      همه را خلق نمودی ، همه را .

تو از آن روز که خود خواسته پیدا گشتی ،

                                                      من شدم عاشق تو .

دست من نیست ، تو را می خواهم ،

                              به همین شکل و شمایل که خودت خواسته ای ،

شرّ و بی حوصله و بازیگوش ،

                             مثل یک بچه ی پر جوش و خروش ،

ناسزا گفتن تو باز مرا می خواند ،

                                                 که شوم عاشق تر ،

هرچه معشوق به عاشق بزند حرف درشت ،

                                                 رشته ی عشق شود محکم تر ... !

دیربازیست به من سر نزدی !

                      نگرانت بودم ، تا که آمد امشب

                                                  و مرا باز به آوازِ قشنگت خواندی !

و به آوازِ بلند ، رمز شب را گفتی :

من چرا آمده ام روی زمین ؟

باز هم یادم باش !

                      مبر از یاد مرا !

همه شب منتظرِ گرمیِ آغوشِ توام .

عشقِ بی حد و حسابِ من و تو بهرِ تو باد ... !

                   خواب من خواب نبود !

                                                       پاسخی بو به بی مهریِ من ،

پاسخ یک عــــــــــــــاشـــق ...

به خداوند قسم ، من از آن شب ،

                             دلِ خود باخته ام بهرِ رسیدن

به عزیزم ، به خـــــــــــــــــــــــــدا .


ادامه مطلب
برچسب‌ها:
+ تاریخ @date ساعت @time نویسنده @authorName 1 نظر